พ่อครับ !! ผมขอยืมเงินสองร้อยครับ

" พ่อครับ ขอยืมตังค์หน่อย "เสร็จจากงาน ถึงบ้านเกือบสามทุ่มเข้าไปแล้ว เขาเดินเข้าบ้านที่ดูเงียบเหงา เนื่องจาก ภรรยาเสียชีวิตไปเมื่อปีกลายทิ้งลูกชายคนเดียวไว้ กับเขาให้หา เลี้ยงลูกตามลำพังดีว่าเจ้าหนูน้อยพอจะช่วยตัวเองได้บ้างอาหารก็กิน อาหารปิ่นโต ที่ผูกประจำ หากินเองได้ทำให้ ไม่เป็นภาระมากมาย นักเข้ามาในบ้าน เหงื่ออาบแก้มยังไม่ทันได้พัก ผู้เป็นพ่อเห็นหน้าลูกชายวัยซน ที่รอรับเอ่ยปาก ทัก" พ่อครับวันนี้ทำงานเหนื่อยมั้ยครับ "" เหนื่อยสิ ลูกแล้ววันนี้ทำการบ้านเสร็จ แล้วเหรอ "ผู้เป็นพ่อตอบเนือยๆ พร้อมกับ ถาม ต่อ ด้วยความเคยชิน" เสร็จหมดแล้วครับ คือ ผม มีเรื่องบางอย่างอยากจะถามพ่อน่ะ พ่อว่างหรือยังครับ "ลูกชายตัวน้อย ถาม ต่อ''เดี๋ยวพ่อจะไปอาบน้ำ หาข้าวกินข้าวซัก หน่อยแล้วคงจะเข้านอนวันนี้เหนื่อย เหลือเกิว่าแต่แก จะถามอะไรพ่อเหรอ "ผู้เป็นพ่อ ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า" คือผมอยากรู้ ว่า พ่อทำงานได้ ค่าจ้างวันละเท่าไรครับ "ลูกชาย ถามด้วยน้ำ เสียงใสซื่อเค้าหันมามองหน้าลูกชาย พร้อมกับ ขมวดคิ้วด้วย ความสงสัยแล้วผู้เป็นพ่อ แต่ก็ตอบไปว่า" วัน ล่ะ สี่ร้อย "" งั้นผม ขอยืม ตังค์ พ่อ ซักสองร้อยได้ มั้ยครับ "ลูกชายตัวน้อยเอ่ยปากด้วยสายตาวิงวอน" หา แกว่าไง นะ "ผู้เป็น พ่อ ขึ้นเสียงด้วยอารมณ์ฃก่อนที่จะ หันมา พูดกับ ลูกชายด้วยเสียงเข้มขึ้น กว่าเดิม" นี่ฟังนะ แกคิดว่า เงินทอง หาได้ง่ายๆ เหรอ กว่าพ่อจะได้เงิน สี่ร้อย บาทต้องทำงานเหนื่อยตั้งแต่เช้ายันค่ำแต่พอกลับมาถึงบ้านเจอแกรอขอยืมเงินพ่อง่ายๆแบบนี้นี่นะแกลองไปคิดดูให้ดี สิว่าแกทำประโยชน์อะไรให้พ่อบ้างพ่อถึงจะต้องให้ เงินสองร้อยนี่ให้แก ยืม "เด็กชายยืนนิ่ง มองหน้าพ่อ ไม่มีเสียงหลุดออก จาก ปากแต่น้ำตาไหลซึม ลงอาบร่องแก้มทั้ง สองข้างก่อนที่จะหัน หลังเดินกลับห้อง ตัวเอง อย่างซึมเซาหลังจากอาบน้ำเสร็จ แวะเข้าครัว หาข้าวปลากินเรียบร้อยเขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ เดินไป ที่ ระเบียง ความรู้สึกเคร่งเครียดที่ได้ รับมาจากงานนอกบ้าน เริ่มผ่อนคลาย คิดไป ถึงอดีตที่ผ่านและงานที่ทำมาทั้งวันแล้วก็ ย้อน กลับคิดไปถึงลูกชายตัวน้อยลูกเป็นเด็กดีไม่เคยเกเร ไม่ เคยเอ่ยปากขอเงิน เพิ่มนอกจากเงินค่าขนม ที่เขาให้ประจำวันเท่านั้น แต่วันนี้ทำไม ถึงเอ่ยปากยืมเงินเมื่อสักครู่เขา เหนื่อยเกินไป หรือเครียดเกินไปหรือป่าวถึงได้ใช้อารมณ์กับ ลูกไปอย่างนั้น เมื่อได้คิด เขาดับ บุหรี่แล้วเดินไปที่ห้องลูกชายไฟในห้องนอนดับแล้วเมื่อเปิดประตูเข้าไปเอื้อม มือเปิดไฟในห้อง หนูน้อยนอนตะแคงหน้าตายังคงลืมจ้องมองมาที่ประตูแก้มที่แนบกับหมอน ชุ่มด้วย น้ำตาพร้อมเสียงสะอื้นเบาๆอยู่คน เดียวเขาเดิน ไปนั่งที่ขอบเตียงมือลูบผม ลูกชายเบาๆ พร้อมกับเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเครือ จุกคอ" พ่อขอโทษนะลูก เมื่อกี้ พ่อเหนื่อยมามากเลยใช้อารมณ์ กับลูกมากไปหน่อยจริงๆตะกี้พ่อไม่ได้ถามลูกด้วยซ้ำว่า ลูกอยากยืม เงินพ่อไปทำไมลูกอาจจะมีเหตุจำเป็นที่จะ ต้องใช้เงินก็ได้ เงินแม้ว่าจะหาได้ลำบากไม่ได้ได้มา ง่ายๆ แต่ถ้าลูกมีเหตุผลเพียงพอ พ่ออาจจะให้ยืม ก้อ ได้ เพราะว่า ลูกน่ะสำคัญสำหรับพ่อเหนือ สิ่งอื่นใด และพ่อรักลูกจ้ะ "" ว่าแต่ ไหน ลูกลองบอกพ่อสิว่า ลูกอยากยืม เงินสองร้อยไปทำ อะไร "ผู้เป็นพ่อถามลูกชายที่มองหน้าพ่อนิ่ง ด้วยน้ำเสียงปราณี เต็มเปี่ยมด้วยความ รักลูกชายตัวน้อย ส่งเสียงสะอื้นจากลำคอ" พ่อครับ ตั้งแต่แม่ ตาย ผมเห็นพ่อต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินทุกวัน จนไม่ได้พัก ไม่ได้อยู่กับผม เลย เราแทบไม่มีเวลาได้อยู่ด้วย กันผมเลย ค่อยๆเก็บค่าขนมของผมไว้ ตลอดมาจนถึงตอนนี้ผมเก็บได้สองร้อยบาทแล้ว แต่พอผมรู้จากพ่อ ว่าพ่อทำงานได้ ค่าจ้างวันล่ะสี่ร้อยผม จึงอยากยืมพ่อเพิ่มอีกสองร้อยให้เป็นสี่ร้อยเพื่อจะได้ใช้เป็นค่าจ้างให้พ่อได้พักได้อยู่กับผม ซักวันนึง ครับ "เงินทอง อาจจะจำ เป็น ต่อการดำรงชีวิตแต่ ครอบครัว ยังคงต้องการ ความรัก ความ อบอุ่น และเวลาที่มีให้ แก่กัน" อย่าห่วงงานจนลืม ครอบ ครัว และ คนที่คุณ รัก ''
จาก....http://www.muslimtsu.com/2008/index.php

นิทานสอนใจ

นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จคนหนึ่งเริ่มแก่ตัวลง 
และต้องการหาคนมาสืบทอดธุรกิจ แทนที่เขาจะเลือกผู้อำนวยการ หรือ ลูกของเขา
เขาตัดสินใจที่จะทำบางอย่างที่แตกต่างออกไป 
เขาเรียกนักบริหารหนุ่มๆ ในบริษัทของเขามารวมกัน และพูดว่า 
" ถึงเวลาที่ฉันจะวางมือ และเลือกคนที่จะเป็น CEO คนใหม่แล้วล่ะ
และฉันก็จะตัดสินใจเลือกคนหนึ่งในพวกคุณเนี่ยะแหละ 

พวกหนุ่มต่างรู้สึกช็อกกันใหญ่ เขาพูดต่ออีกว่า 
วันนี้ผมจะให้เมล็ดพืชแก่พวกคุณคนละเมล็ดเป็นเมล็ดพิเศษ
คุณต้องดูแลและรดน้ำ นับจากวันนี้ไปอีก 1 ปี 

กลับมา และผมจะตัดสินจากต้นไม้ที่เจริญเติบขึ้นที่พวกคุณนำมาให้ผม
คนที่ผมเลือกจะได้เป็น CEO คนต่อไป "

นักบริหารหนุ่มคนหนึ่ง ชื่อ จิม
เขาเป็นหนึ่งในหนุ่มๆ ที่ได้รับการคัดเลือกในวันนั้น
เขาได้รับมาเมล็ดพืชพิเศษมา 1 เมล็ด
และกลับบ้านด้วยความตื่นเต้น เขาบอกภรรยา และช่วยกันเตรียมกระถาง
ดิน และปุ๋ย เพื่อเตรียมปลูกต้นไม้
พวกเขาดูแลรดน้ำมาตลอด

ผ่านไปสามสัปดาห์
พวกนักธุรกิจหนุ่มคนอื่น ได้พูดคุยกันเกี่ยวกับเมล็ดพื่ชที่เขาได้รับ 
และเริ่มเจริญเติบโต
แต่จิมก็เฝ้าดูทุกวัน แต่ก็ยังไม่มีต้นอะไรงอกออกมา

3 สับดาห์ ผ่านไป ... 
4 สับดาห์ ผ่านไป ... 
5 สับดาห์ ผ่านไป ...
ก็ยังไม่เห็นอะไรในกระถาง 

ตอนนี้หนุ่มๆ ได้พูดถึงต้นไม้กันอีกแล้ว 
แต่จิมไม่มีอะไรจะพูด เพราะเขาไม่เห็นต้นไม้ของเขา

เขาเริ่มรู้สึกว่าล้มเหลว 
ผ่านไป 6 เดือน ก็ยังไม่มีอะไรงอกขึ้นมา 
เขาเริ่มรู้สึกว่าเขาได้ทำลายเมล็ดนั้นไปซะแล้ว

ตอนนี้ทุกๆ คนมีต้นไม้ที่เติบโตขึ้น ยกเว้นจิมที่ไม่มี 
แต่เขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้กับเพื่อนร่วมงาน

เขาก็ยังเฝ้าดูแลรดน้ำมันมาตลอดเวลา

ผ่านไปครบ 1 ปี 
ทุกคนก็ได้นำต้นไม้ ไปให้ CEO ตัดสิน 
จิมพูดกับภรรยาว่า ผมจะไม่เอากระถางเปล่าๆ ใบนี้ไปแน่ 
ภรรยาบอกเขาว่า ให้พูดความจริงออกไป ว่ามันเป็นยังไง 
จิมรู้สึกว่าท้องปั่นป่วนไปหมด เป็นวินาทีที่เขารู้สึกอับอายที่สุดในชีวิต
แต่เขาก็คิดว่าภรรยาของเขาพูดถูก

ดังนั้นเขาจึงถือกระถางเปล่าๆ
เข้าไปในห้องทีได้นัดหมายกันไว้

เมื่อจิมมาถึง เขาแปลกใจมากว่า ทำไมต้นไม้ของคนอื่นถึงสวย และแข็งแรงกันหมดทุกคน 
เมื่อพวกเขาเห็นกระถางของจิม ส่วนใหญ่ก็จะหัวเราะเยาะ มี 2-3 คนเท่านั้นที่แสดงความเห็นใจ

เมื่อท่านประธานเข้ามาถึง เขาได้ทักทายทุกๆ คน แต่จิมก็แอบหลบอยู่ข้างหลัง 
โอ ทำไมต้นไม้ของพวกคุณถึงได้สวยกันเหลือเกิน
เอาละ หนึ่งในพวกคนจะได้เลื่อนเป็น CEO กันวันนี้แหละ 

แต่พอท่านประธานเห็นกระถางของจิมที่อยู่ข้างหลังห้อง 
เขาก็บอกให้ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินเรียกจิมขึ้นมาข้างหน้า
จิมรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก เขาคิดว่าท่านประธานคงคิด
ว่าเขาล้มเหลว และเขาอาจจะถูกไล่ออก

เมื่อจิมเดินมาหน้าห้อง ท่านประธานก็ถามว่า เกิดอะไรขึ้นกับต้นไม้ของคุณ 
จิมก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง 
แล้วท่านประธานก็บอกให้ทุกคนนั่งลง ยกเว้นจิม
ท่านมองมาที่จิม และก็ประกาศว่า CEO คนต่อไปก็คือ ....... จิม

จิมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เพราะต้นไม้ของเขาก็ไม่มี 
เขาจะได้เป็น CEO ได้อย่างไร 
และท่านประธานก็พูดว่า เมื่อปีที่แล้ว ผมได้ให้เมล็ดพืชกับพวกคุณทุกคน 
ให้พวกคุณดูแล รดน้ำมันทุกๆ วัน แต่มันเป็นเมล็ดที่ต้มแล้ว

ดังนั้น มันจะงอกเป็นต้นไม้ได้อย่างไร พวกคุณทุกคนยกเว้นจิม นำต้นไม้ที่สวย งาม มาให้ผม นี่ก็แสดงว่า
เมื่อพวกคุณพบว่าเมล็ดมันไม่งอก พวกคุณก็เอาเมล็ดอื่นปลูกแทนน่ะสิ
จิมเป็นคนเดียวที่กล้ายอมรับความจริง และนำกระถางเปล่าพร้อมกับเมล็ดที่ผมให้ มาให้ผม 

ดังนั้น ผมจึงแต่งตั้ง จิม ให้เป็น CEO คนต่อไป 


คติธรรม ที่ได้
เมื่อคุณปลูกความซื่อสัตย์ คุณก็จะได้รับความไว้วางใจ
เมื่อคุณปลูกความดี คุณก็จะได้รับมิตรภาพ
เมื่อคุณปลูกความอ่อนน้อมถ่อมตน คุณก็จะได้รับความยิ่งใหญ่
เมื่อคุณปลูกความพากเพียร คุณก็จะได้รับความสำเร็จ
เมื่อคุณปลูกความพิจารณา คุณก็จะได้รับความละเอียดละออ
เมื่อคุณปลูกความทำงานหนัก คุณก็จะได้รับความสำเร็จ
เมื่อคุณปลูกการให้อภัย คุณก็จะได้รับการคืนดี
ดังนั้น ตรองดูซักนิด ว่า คุณจะปลูกอะไร คุณก็สามารถกำหนดสิ่งที่คุณจะได้รับได้

อ้างอิงจาก...http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=picmee&month=23-03-2008&group=12&gblog=4

ภาพสะท้อนการเมืองไทย "19 ก.ย. 51" ฤๅจะเป็น กระจกเงา "รัฐประหาร" 19 ก.ย. 49

ภาพสะท้อนการเมืองไทย "19 ก.ย. 51" ฤๅจะเป็น กระจกเงา "รัฐประหาร" 19 ก.ย. 49

"...สิ่งเหล่านี้จะพอเป็นเหตุผลและเป็นน้ำหนักให้ "ทหาร" ตัดสินใจปฏิวัติอีกครั้งหนึ่งหรือไม่ สิ่งเหล่านี้พอจะเป็นเงื่อนไขให้ฝ่ายที่ไม่เห็นด้วย ออกมาผลักดันการปฏิวัติใดๆ หรือไม่ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเงื่อนปมที่ "สมชาย" ที่แม้จะไม่ได้เป็นคนผูกโดยตรง แต่ก็จะต้องลงมาแก้ ลงมาล้างภาพต่างๆ ให้หมดสิ้นไป..."

เหตุการณ์รัฐประหาร 19 กันยายน 2549 แม้จะช็อคความรู้สึกของคนทั้งประเทศไทย ซึ่งไม่มีคนคาดคิดว่า จะใช้วิธีโบราณอย่างการนำเอาทหารและรถถังออกมายึดอำนาจ จะเกิดขึ้นอีก ใน "พ.ศ." นี้ แต่สุดท้ายมันก็ได้เกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ภายใต้เหตุผลและเหตุการณ์เดิมๆ คือ การทุจริตคอร์รัปชั่นของรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้ง !! จากอารมณ์ความไม่พอใจนำไปสู่วงเสวนาอย่างเผ็ดร้อนในแวดวงของนักวิชาการและนักศึกษามหาวิทยาลัย ก่อนจะนำไปจุดประเด็น ขยายผล โดย สนธิ ลิ้มทองกุล ในเมืองไทยรายสัปดาห์ ปลายปี 2548 ต่อเนื่องถึงต้นปี 2549 มวลชนกลุ่ม "ต่อต้านระบอบทักษิณ" จึงรวมตัวกันติดอย่างรวดเร็ว จาก ในชื่อ "กลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย" และหนึ่งในข้อโจมตีกล่าวหาที่ร้ายแรงที่สุดของกลุ่มพันธมิตรฯ คือข้อกังขาในความจงรักภักดีต่อระบอบกษัติย์ ของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น โดยผู้ที่ฉีกแผลให้ลึกและกว้างขึ้นคือ นายสนธิ ลิ้มทองกุล หนึ่งในแกนนำ ทำให้มวลชนส่วนหนึ่งเชื่อ ปักใจว่า "ทักษิณ" มุ่งล้าง "ระบอบเจ้า" ต่อมามีการปลุกระดมมวลชนให้เกิดการปะทะกันระหว่างฝ่ายพันธมิตรฯ กับฝ่ายสนับสนุนรัฐบาล โดยกำหนดนัดรวมพลใหญ่คือวันที่ 20 กันยายน 2549 จึงมีการคาดการณ์กันว่าหากเหตุการณ์ครั้งนี้เกิดขึ้นจริงจะมีประชาชนได้รับบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก เลือดจะต้องนองแผ่นดินอีกครั้งหนึ่ง !! แต่แล้วทุกอย่างก็เป็นอันสะดุดหยุดลงจากข้อความว่า "โปรดฟังอีกครั้งหนึ่ง" และ "ขออภัยในความไม่สะดวก" เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2551 นำโดย "พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน ผู้บัญชาการทหารบก" ได้กระทำการปฏิวัติรัฐประหารในนาม "คณะปฏิรูปการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตรย์ทรงเป็นประมุข" (คปค.) ซึ่งนับจากวันนี้ก็ครบ 2 ปีพอดี !! พฤศจิกายน 2549 สองเดือนหลังจากรัฐประหาร คมช. ได้ออก "สมุดปกขาว" ชี้แจงสาเหตุของการก่อรัฐประหารยึดอำนาจโดยมีสาระสำคัญ ได้แก่ การทุจริตผลประโยชน์ทับซ้อน การใช้อำนาจในทางมิชอบ การละเมิดจริยธรรมคุณธรรมของผู้นำประเทศ การแทรกแซงระบบการตรวจสอบทางการเมืองตามรัฐธรรมนูญ ข้อผิดพลาดเชิงนโยบายที่นำไปสู่การละเมิดสิทธิเสรีภาพ และการบ่อนทำลายความสามัคคีของคนในชาติ อย่างไรก็ตาม บทวิเคราะห์จากหลายฝ่ายชี้ให้เห็นว่ายังมีสาเหตุอีกบางประการนอกเหนือจาก เหตุผลของ คมช. ที่นำมาสู่รัฐประหาร เช่น ความขัดแย้งทางอำนาจที่เห็นได้จากการโยกย้ายนายทหารประจำปี รวมไปถึงความขัดแย้งระหว่าง พ.ต.ท.ทักษิณ กับประธานองคมนตรี อย่างไรก็ตาม หลังการจากไปของคณะรัฐบาลเฉพาะกิจโดย พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรี "ฟ้าประทาน" ของคณะปฎิวัติ ก็เข้าสู่ยุครัฐบาลประชาธิปไตยของ นายสมัคร สุนทรเวช นายกรัฐมนตรี หลังการเลือกตั้งเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม 2550 โดยมีพรรคพลังประชาชน (พปช.) เป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาล ร่วมกับอีก 6 พรรคการเมือง ซึ่งเกิดใหม่ภายพรรคหลังรัฐประหาร แต่การเข้ามาของนายสมัคร ผู้ซึ่งประกาศเต็มปากเต็มคำว่าเป็น "นอมินี" ให้พ.ต.ท.ทักษิณ พร้อมกับการลั่นวาจาว่าจะนิรโทษกรรมให้กับอดีตกรรมการบริหารพรรคไทยรักไทยทั้ง 111 คน ยิ่งปลุกระดมความไม่พอใจเดิมๆ ให้กลับมาอีกครั้ง 25 เมษายน 2551 พันธมิตรฯ ประกาศฟื้นและรวมตัวชุมนุมใหญ่ขึ้นอีกครั้ง ต่อมา 25 พฤษภาคม 2551 นัดรวมตัวที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย คัดค้านการแก้ไขรัฐธรรมนูญ พ.ศ.2550 ก่อนเคลื่อนขบวนไปทำเนียบรัฐบาล แต่ถูกสกัดกั้นไว้ก่อนได้ จึงได้ยึดสะพานมัฆวานรังสรรค์เป็นเวทีและฐานบัญชาการต่อต้านรัฐบาลตั้งแต่นั้นมา 26 สิงหาคม พ.ศ. 2551 กลุ่มพันธมิตรฯ บุกรุกเข้าไปในสถานีวิทยุและโทรทัศน์แห่งประเทศไทย ช่อง NBT หรือ ช่อง 11 เดิม พร้อมๆ กับการที่สามารถบุกเข้าทำเนียบรัฐบาลได้เป็นครั้งแรกหลังจากพยายามมาหลายครั้ง ฐานที่มั่นถูกเปลี่ยนมือจากฝากรัฐบาล มาเป็นฝ่ายต่อต้าน และมีแนวโน้มว่าจะไม่ยอมคืนอีกด้วย 2 กันยายน 2551 เมื่อเวลา 03.00 น. เกิดเหตุการณ์ปะทะกันระหว่างกลุ่มพันธมิตฯ และกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการแห่งชาติ (นปช.) ความรุนแรงคงไม่ต้องบรรยาย พื้นที่ข่าวของประเทศทั้งหมดได้รายงานถึงเหตุการณ์เหล่านั้นไปจนสิ้น เป็นผลให้ประชาชนได้รับบาดเจ็บ 40 ราย และมีผู้เสียชีวิตหนึ่งรายคือ "ณรงค์ศักดิ์ กรอบไธสง" คงไม่ต้องระบุว่าเป็นฝ่ายใดที่สูญเสีย เพราะเป็นประเทศไทยนั่นแหละที่สูญเสีย !! เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ นายสมัคร นายกรัฐมนตรี ตัดสินใจประกาศ พระราชกำหนดบริหารราชการสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ.2548 ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร เป็นกฎหมายที่ "ทักษิณ" พยายามจะประกาศใช้เมื่อครั้งถูกยึดอำนาจ เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2549 แต่กระทำไม่สำเร็จ บอกเล่ากลับไปในช่วงการเมืองคลุกฝุ่น ทางฝ่าย "ทัพบู๊ท" เองก็ต้องยอมรับว่า พล.อ.อนุพงษ์ เผ่าจินดา ผู้บัญชาการทหารบก ที่เป็นเสมือนทายาทของ "บิ๊กบัง" มีความสนิทเป็นเนื้อเดียวกับฝ่ายการเมือง โดยเฉพาะนายสมัคร ชนิดที่เรียกว่าติดสอยห้อยตามไปต่างประเทศในทุกครา แม้กระทั่งการประกาศ พ.ร.ก.ฉุกเฉิน นายสมัครยังวางใจ พร้อมมอบ "ดาบอาญา" ให้ "บิ๊กป๊อก" เชือดพันธมิตรฯ เรียกว่าภาพความสัมพันธ์ภายนอกนี้ อาจหลอกตาให้คนเชื่อได้ว่า "การปฎิวัติรัฐประหาร" จะไม่รีเทิร์น !! หากยังจำได้กับเงื่อนไขหนึ่งของ "คปค." ที่ระบุว่าเงื่อนไขการปฏิวัติคือการสกัดเหตุประชาชนปะทะกันในวันที่ 20 กันยายน 2551 แต่ภาพเหล่านี้เริ่มฉายกลับมาอีกครั้งเมื่อวันที่ 2 กันยายนที่ผ่านมา พูดถึงในแง่ของความจงรักภักดี นับว่านายสมัครแก้ปมด้อยนี้จากพ.ต.ท.ทักษิณ ได้เฉียบขาด การประกาศจัดงาน "116 วัน จากวันแม่ถึงวันพ่อ" สกัดข้อครหานี้ออกไปได้ พร้อมกับเกียรติประวัติทางครอบครัวที่เจ้าตัวยืนยันว่ารับใช้ราชวงศ์มาอย่างยาวนาน ทำให้ข้อค่อนคอนดังกล่าวตกไป อย่างไรก็ตาม วันอังคารที่ 9 กันยายน พลันเก้าอี้ของนายสมัครเป็นอันต้องกระเด็นตกไป เมื่อศาลรัฐธรรมนูญ ตัดสินให้นายสมัครสิ้นสุดการเป็นรัฐมนตรี ตามรัฐธรรมนูญมาตรา 267 ประกอบมาตรา 182 สืบเนื่องมาจากการเป็นพิธีกรในรายการ "ชิมไปบ่นไป" และ "ยกโขยง 6 โมงเช้า" ในฐานที่ไปรับจ้างทำงานให้กับบริษัทเอกชน โซ่ที่คล้องระหว่างรัฐบาลกับกองทัพ โดย "สมัคร" กับ "พล.อ.อนุพงษ์" หลุดออกจากกัน... 17 กันยายน 2551 สภาผู้แทนราษฎรโหวตเลือกนายกรัฐมนตรีใหม่ ได้ตัว "สมชาย วงศ์สวัสดิ์" พร้อมกับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ เมื่อวันที่ 18 กันยายน 2551 อย่างไรก็ตาม ทราบกันดีว่าเป็น "น้องเขย" พ.ต.ท.ทักษิณ แน่นอนว่าได้รับการปฏิเสธทันทีจากกลุ่มพันธมิตรฯ ขณะที่ฝ่ายทหารเอง ดูจากท่าทีในการแถลงการณ์ยกเลิกประกาศ พ.ร.ก.ฉุกเฉินในวันที่ 14 กันยายน ก็อาจจะฉายภาพไม่ชัด แต่เมื่อฟังจากการเข้าไปไกล่เกลี่ยก่อนการเลือกตั้งนายสมชายนั้น มีการพูดกันว่า นายสมชายต้องโทรไปหาพล.อ.อนุพงษ์ด้วยตัวเองว่าทางพรรคฯ มีมติจะเสนอชื่อตน ซึ่งพล.อ.อนุพงษ์ก็ไมได้ขัดข้องอะไร เรียกได้ว่าพปช.มีความพยายามที่จะสกัดกั้นความไม่พอใจของฝ่ายทหาร ไม่ทำให้เกิดเงื่อนไขในการรัฐประหารซ้ำ อย่างไรก็ดี ภาพซ้อนต่างๆ ทางการเมือง ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ปะทะกันระหว่าง 2 ฝ่ายที่ขัดแย้ง ภาพของระบอบเก่าที่กลับมาครองอำนาจซ้ำ เนื่องจากสายสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นยิ่งระหว่าง "สมชาย" และ "ทักษิณ" หรือแม้แต่ปัญหาการทุจริตคอร์รัปชั่น ซึ่งแม้ขณะนี้ภาพอาจจะยังไม่ชัดเท่าในอดีตแต่ก็มีเค้าลางพอให้ได้เห็น จากการโยกย้ายข้าราชการในกระทรวง และหน่วยงานกุมอำนาจทุนต่างๆ สิ่งเหล่านี้จะพอเป็นเหตุผลและเป็นน้ำหนักให้ "ทหาร" ตัดสินใจปฏิวัติอีกครั้งหนึ่งหรือไม่ สิ่งเหล่านี้พอจะเป็นเงื่อนไขให้ฝ่ายที่ไม่เห็นด้วย ออกมาผลักดันการปฏิวัติใดๆ หรือไม่ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเงื่อนปมที่ "สมชาย" ที่แม้จะไม่ได้เป็นคนผูกโดยตรง แต่ก็จะต้องลงมาแก้ ลงมาล้างภาพต่างๆ ให้หมดสิ้นไป ...ล้วนแล้วแต่เป็นปมที่ประชาชนอย่างเราๆ ต้องติดตามต่อไป ไม่ว่าผู้มีอำนาจใดจะกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง หวังว่าทุกอย่างจะกระทำไปด้วยความเห็นแก่ประชาชนและบ้านเมืองอย่างแท้จริง... ******************************************************** เรียบเรียงโดย ธนิตย์ ขาวเจริญ นักศึกษาปีที่ 4 คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม

อ้างอิงจาก....http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1221792390&grpid=04&catid=02

สิ่งที่เหลืออยู่...

สิ่งที่เหลืออยู่...

"มีแต่แพ้ คือต่างคนต่างแพ้ ผู้ที่เผชิญหน้าก็แพ้ ..."

มติชนออนไลน์ ขอน้อมอัญเชิญ พระราชดำรัส พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่ทรงพระราชทานแก่ พล.อ.สุจินดา คราประยูร และพล.ต.จำลอง ศรีเมือง เมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ.2535 ในเหตุการณ์ "พฤษภาทมิฬ" มาให้เตือนสติ "คนไทย" ได้ตระหนักและหยุดคิดกันอีกครั้ง หลังเหตุ 7 ตุลาคม 2551 "...ประเทศของเรา ไม่ใช่ประเทศของหนึ่งคนสองคน เป็นประเทศของทุกคน "เข้าหากัน ไม่เผชิญหน้ากัน แก้ไขปัญหา เพราะปัญหามีอยู่ "ที่เวลาเกิดจะใช้คำว่าบ้าเลือด เวลาคนมีการปฏิบัติรุนแรงมันลืมตัว ลงท้ายเขาไม่รู้ว่าตีกันเพราะอะไร แล้วก็จะแก้ปัญหาอะไร เพียงแต่ว่าจะต้องเอาชนะ แล้วก็ใครจะชนะ ไม่มีทาง อันตรายทั้งนั้น "มีแต่แพ้ คือต่างคนต่างแพ้ ผู้ที่เผชิญหน้าก็แพ้ แล้วที่แพ้ที่สุดก็คือประเทศชาติ ประชาชน... "แล้วก็จะมีประโยชน์อะไรที่จะทะนงตัวว่าชนะ เวลาอยู่บนกองซากปรักหักพัง..."


อ้างอิงจาก....http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1223452143&grpid=01&catid=02

สิ้นชาติ

สิ้นชาติ

ถ้าย้อนเวลากลับไปเมื่อบ่าย วันที่ 7 เมษายนปีพุทธศักราช 2310 เป็นวันที่ประวัติศาสตร์บ้านเมืองต้องจารึก เอาไว้ด้วยความเจ็บปวด ว่า ประเทศไทยของเราได้สูญเสียอิสรภาพ เมื่อพม่ากรีฑาทัพเข้าตีกรุงศรีอยุธยาจนแตก เสียกรุงเป็นครั้งที่ 2 ไปอย่างง่ายดาย

กรุงศรีอยุธยา เป็นราชธานีของไทยเคยรุ่งเรือง มาถึง 417 ปี มีอารยธรรมที่ยิ่งใหญ่เป็นศูนย์กลางการเมืองการปกครอง วัฒนธรรมและเศรษฐกิจ การค้าที่สำคัญ

เป็นอู่ข้าวอู่น้ำ

ถ้าจะเทียบกรุงศรีอยุธยาในยุคโน้น ผมว่าไม่ได้ด้อยไปกว่า จีน หรือญี่ปุ่น ศิลปวิทยาการ หลายๆอย่างถูกนำไปประยุกต์ และจารึกไว้ในโลกตะวันออกด้วยซ้ำ สรุปได้ว่ากรุงศรีอยุธยาเป็นสัญลักษณ์ของความเจริญรุ่งเรืองสุดขีดของประเทศไทยยุคหนึ่ง

ได้มีความพยายามศึกษากันว่าทำไมกรุงศรีอยุธยาที่เคยรุ่งเรือง เป็นแผ่นดินทอง จึงต้องเสียทีให้กับพม่า อย่างน่าอับอาย

เหตุผลหนึ่งก็คือเรื่องของชะตากรรม อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ ผู้ปกครอง

มีบันทึกของชาวต่างชาติในยุคนั้นระบุเอาไว้ว่า แทนที่ประชาชนคนไทยจะลุกขึ้นต่อสู้กับกองทัพพม่า แต่คนกรุงศรีอยุธยาเสียเอง เมื่อเห็นพม่ายกทัพเข้ามากลับต้อนรับด้วยความยินดี

ประหนึ่งเป็นผู้ปลดปล่อยให้คนไทยพ้นจากความทุกข์ทรมาน

นั่นเป็นเรื่องของประวัติศาสตร์ เป็นบทเรียน เป็นการตอกย้ำให้เห็นว่า เมื่อคนไทยแตกสามัคคี เมื่อผู้ปกครองกดขี่ เมื่อประชาชนอดอยากอยู่บนความทุกข์

จะนำไปสู่การสิ้นชาติ

ผมเคยย้ำเรื่องของการสิ้นชาติไว้หลายครั้ง ความหมายของการสิ้นชาติ มีหลายกรณีด้วยกัน และหลายรูปแบบด้วยกัน แต่เกิดจากเหตุผลเดียวกัน

แต่อยู่ในอารมณ์เดียวกัน คือ ความสำนึกและภาคภูมิใจของความเป็นคนไทยสูญสิ้นไปอย่างสิ้นเชิง แม้คนเราจะสูญเสียซึ่งอิสรภาพและเสรีภาพ แต่ยังมีสำนึกอยู่ก็สามารถรอวันที่จะกลับมาฟื้นฟูได้

แต่ถ้าขาดความสำนึกเสียแล้ว ก็คือการสิ้นชาติอย่างแท้จริง มีธงชาติ มีเพลงชาติก็ร้องอย่างเสียไม่ได้ ไม่เกิดความภาคภูมิใจ

ผมไม่รู้ว่าวิกฤติการเมืองที่คนไทยกำลังเผชิญอยู่ในยามนี้ จะเป็นสัญญาณของ การสิ้นชาติ หรือไม่ แต่มีความรู้สึกใกล้เคียง กับตอนที่อ่านประวัติศาสตร์กรุงศรีอยุธยาใกล้แตก

ว้าเหว่เต็มที.

หมัดเหล็ก

อ้างอิงจาก....http://www.thairath.co.th/news.php?section=society06&content=112807

ดัชนีวัดอำนาจ

ผลของสงครามระหว่างประเทศลิเดียกับประเทศเปอร์เซีย สิ้นสุดลงด้วยลิเดียแพ้ พระเจ้าครีซัส กษัตริย์ลิเดีย ถูกพระเจ้าไซรัส กษัตริย์เปอร์เซีย สั่งประหารด้วยการเผาทั้งเป็น

ระหว่างนั่งรอการประหาร พระเจ้าครีซัสนึกถึงเหตุการณ์ ที่ผ่านมา เมื่อพระองค์รู้ข่าวเปอร์เซีย ตีประเทศมีเดีย ซึ่งอยู่ ห่างประเทศของพระองค์ชั่วลำแม่น้ำฮาลิสกั้น

พระองค์ก็สั่งเตรียมรบ

ทั้งที่จำนวนกำลังรบประเทศลิเดียมีมากกว่า พระเจ้าครีซัสก็ส่งทูตไปชวนประเทศอียิปต์และประเทศบาลิโลน ช่วยกันรุมสกัดดาวรุ่งเปอร์เซีย

สองประเทศที่ออกปากยังไม่มา พระเจ้าครีซัสมั่นใจกำลังทหาร ประกอบกับพระทัยร้อน สั่งทหารเข้าปะทะกับทหารของพระเจ้าไซรัส ทหารของเปอร์เซียแม้มีน้อยกว่า แต่ฝีมือรบดีกว่า

เอาชนะทหารลิเดียได้

จึงเป็นบทเรียนบทใหม่ ประเทศที่เพียบพร้อมด้วยกำลังทหาร แต่ทหารขาดฝีมือและขาดกำลังใจ ก็ใช่ว่าจะรบชนะ

พระเจ้าครีซัสนึกๆย้อนไปตอนโซโลน นักปราชญ์จากกรุงเอเธนส์ เดินทางมาลิเดีย ทรงพาชมทรัพย์สมบัติมากมหาศาลในท้องพระคลัง ทรงมั่นใจว่าทรงเป็นกษัตริย์ที่ร่ำรวยที่สุด มีอำนาจวาสนามากที่สุด จึงทรงถาม

“ท่านคิดว่า ในโลกนี้กษัตริย์เมืองใด มีอำนาจวาสนามากที่สุด”

“ข้าพเจ้าจะบอกได้ว่า ผู้ใดมีอำนาจวาสนาแค่ไหน ก็ต่อเมื่อเห็นชีวิตผู้นั้นสิ้นสุดอย่างไร”

คำตอบนี้ผิดคาด ทำให้พระเจ้าครีซัสติดค้างคาพระทัยมาก

นึกถึงตอนนี้ พระเจ้าครีซัสก็มองไปที่กองฟืนที่กำลังเป็นเวทีประหาร

พระองค์ก็ทรงหัวเราะแล้วทรงอุทาน

“โอ...โซโลนๆ ช่างฉลาดจริงหนอ!”

พระเจ้าไซรัส กษัตริย์เปอร์เซีย ได้สดับก็ทรงถาม “หมายความว่าอย่างไร”

พระเจ้าครีซัสตรัสเล่าพระเจ้าไซรัสสดับแล้ว ก็ได้เข้าใจถึงความไม่แน่นอนในอำนาจวาสนา เห็นพระทัยผู้มีอำนาจด้วยกัน ซึ่งถือว่าอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน สั่งงดโทษประหาร

แต่หน้าที่กษัตริย์ที่เป็นผู้นำ ถ้าไม่ชิงรุกก็จะถูกรุก ยึดลิเดีย ของพระเจ้าครีซัสได้แล้ว พระเจ้าไซรัสก็เคลื่อนทัพไปยึดกรุงบาบิโลน ได้โดยไม่ยาก

ต่อมาไม่นานนัก เมื่อพวกสคิธเผ่าเร่ร่อนที่มีกำลังกล้าแข็ง ยกทัพมารุกราน พระเจ้าไซรัส กษัตริย์เปอร์เซีย ก็ทรงนำทัพออกสู้รบ

ผลปรากฏ ทรงสวรรคตในสนามรบ

ในนาทีสุดท้าย พระเจ้าไซรัสทรงได้รับรู้ ไม่เพียงพระเจ้าครีซัส กษัตริย์ลิเดีย ผู้แพ้พระองค์ จะเป็นผู้นำที่ด้อยอำนาจวาสนา

ทรงนึกถึงคำพูดของปราชญ์เอเธนส์ โซโลน “ผู้ใดจะมี

อำนาจวาสนาแค่ไหน ให้รอดูตอนชีวิตสิ้นสุด” แล้วก็ทรงได้ ดวงตาเห็นธรรม

เมื่อถึงเวลา ไม่ว่าพระองค์หรือผู้นำบ้านเมืองใด ชะตากรรมสุดท้าย มักจะชี้ว่า เป็นผู้นำผู้ด้อยอำนาจวาสนา เหมือนกันทุกคน.

กิเลน ประลองเชิง

อ้างอิงจาก....http://www.thairath.co.th/news.php?section=politics02&content=112815

การทำมุตอะฮฺ(การแต่งงานชั่วคราว)

แปลและเรียบเรียงโดย อามีนะฮฺ บินติ อิบรอฮีม

มุตอะฮฺเป็นคำศัพท์ภาษาอาหรับมีความหมายว่า “ความสุขสำราญ” และสำหรับชาวชีอะฮฺแล้วมันมีความหมายทางศาสนาที่ลึกซึ้งมาก ในหนังสือ“หะดีษ“ และ “ฟิกฮฺ“ ที่แต่งโดยนักปราชญ์ชีอะฮฺให้คำจำกัดความของมุตอะฮฺว่าเป็น “การแต่งงานชั่วคราวที่มีการตกลงหรือสัญญากันเป็นมั่นเหมาะว่าจะอยู่ด้วยกันนานเท่าไรและมอบค่าตอบแทนให้ฝ่ายหญิงเป็นจำนวนเท่าไร“ การยึดมั่นในความสูงส่งและคุณค่าของมุตอะฮฺถือเป็นส่วนหนึ่งของการศรัทธาในหมู่ชีอะฮฺด้วยเช่นเดียวกัน ตรงกันข้าม อุมมะฮฺมุสลิมในส่วนอื่นๆ ถือว่ามุตอะฮฺเป็นซินาอฺ(การผิดประเวณี)อย่างหนึ่งนั่นเอง

ชาวชีอะฮฺให้เหตุผลว่าความเชื่อในเรื่องมุตอะฮฺนี้มีบรรทัดฐานจากอายะฮฺอัล-กุรฺอานสนับสนุน พวกเขาอ้างว่าอายะฮฺต่อไปนี้ถูกประทานลงมาเพื่อประกาศถึงความสูงส่งของมุตอะฮฺเป็นกรณีพิเศษ :

“และ(ห้ามมิให้พวกเจ้าสมรสกับ)หญิงที่มีสามี ยกเว้น(ทาสหญิง)ที่มือขวาของพวกเจ้าครอบครองอยู่ (ข้อห้ามนี้)เป็นบัญญัติของอัลลอฮฺสำหรับพวกเจ้า และเป็นที่อนุมัติสำหรับพวกเจ้าได้แก่สิ่งที่นอกเหนือไปจากนี้ (ถ้า)พวกเจ้าจะแสวงหา(หญิงมาแต่งงาน)ด้วยทรัพย์สินของพวกเจ้าโดยปรารถนาความบริสุทธิ์ผุดผ่อง(1) มิใช่โดยการมักมากเสพกาม ดังนั้นหญิงใดที่พวกเจ้ามีความสุขกับพวกนางแล้ว จงมอบสินตอบแทน(2)แก่พวกนางตามข้อกำหนด“ (4:24)

ชาวชีอะฮฺอ้างว่ามุตอะฮฺนั้นเป็นสิ่งที่มีการปฏิบัติกันอย่างเปิดเผยในสมัยที่ท่านนบี ศ็อลฯ ยังมีชีวิตอยู่ แต่เคาะลีฟะฮฺอุมัร รอฎิฯ ได้ประกาศยกเลิกโดยใช้กำลังบังคับ พวกเขาหมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้จนถึงกับมีคำพูดกล่าวขานว่า “ผู้ศรัทธาจะแกร่งกล้าสมบูรณ์ก็ต่อเมื่อได้ลิ้มรสมุตอะฮฺแล้วเท่านั้น“(3) 

ชาวซุนนีย์ยอมรับว่ามุตอะฮฺนั้นเป็นสิ่งที่ปฏิบัติกันโดยทั่วไปในแผ่นดินอาหรับระหว่างยุคญาฮิลียะฮฺก่อนการอุบัติขึ้นของอิสลาม เรื่องนี้ปรากฏเป็นรายงานอยู่ในหนังสือหะดีษของท่านอัต-ติรฺมิซีย์ในบทว่าด้วยเรื่องการแต่งงานว่า เมื่อผู้ชายเดินทางไปยังหมู่บ้านอื่นที่เขาไม่มีความคุ้นเคย เขาจะแต่งงานกับผู้หญิงคนหนึ่งเป็นระยะเวลานานเท่าที่เขาคิดว่าเขาจะพำนักอยู่ในหมู่บ้านนั้น เพื่อผู้หญิงคนนั้นจะได้คอยปรนนิบัติและช่วยดูแลข้าวของของเขา การปฏิบัติเช่นนี้ปรากฏอยู่ในระยะแรกๆ ของอิสลามด้วยเช่นเดียวกัน จนกระทั่งอัลลอฮฺ สุบหฯ ทรงมีโองการกำหนดคุณสมบัติของผู้ศรัทธาลงมาความว่า : 

“...... และบรรดาผู้ที่พวกเขาเป็นผู้รักษาอวัยวะลับของพวกเขา(ให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง) ยกเว้นกับบรรดาภริยาของพวกเขา หรือ(ทาสหญิง)ที่มือขวาของเขาครอบครองอยู่ ในกรณีเช่นนั้นพวกเขาจะไม่ถูกตำหนิ” (23:5-6)

สารานุกรมอิสลามฉบับย่อ (The Shorter Encyclopaedia of Islam)ยังระบุว่ามุตอะฮฺเป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันในหมู่นักเดินทางชาวอาหรับ ซึ่งดำเนินเรื่อยมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 4 “เมื่อคนแปลกหน้ามายังหมู่บ้านหนึ่ง และเขาไม่มีสถานที่พัก เขาจะแต่งงานกับสตรีผู้หนึ่งในช่วงเวลาสั้นๆ เพื่อเธอจะได้เป็นคู่นอนบนเตียงของเขา และดูแลข้าวของของเขา” เซทานี (Caetani)ยังกล่าวว่าในยุคป่าเถื่อนนั้น มุตอะฮฺเป็นการขายตัวทางศาสนารูปแบบหนึ่งที่กระทำกันในเทศกาลฮัจญ์ (4)

ดังนั้นมุตอะฮฺจึงเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่มีอยู่ในอารเบียระหว่างยุคญาฮิลียะฮฺก่อนการอุบัติขึ้นของอิสลาม เพราะเป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันมานาน มุตอะฮฺจึงยังคงมีอยู่ในระยะแรกๆ ของอิสลามด้วยเช่นเดียวกัน ท่านนบี ศ็อลฯ เคยได้อนุมัติให้ทำมุตอะฮฺในกรณีพิเศษสองกรณี แต่เป็นชั่วเวลาสั้นๆ ภายใต้เงื่อนไขที่เคร่งครัดและไม่ธรรมดา นั่นคือในระหว่างพิชิตคัยบัร และในระหว่างการยึดนครมักกะฮฺกลับคืนมา เป็นเพราะท่านกลัวว่ามุสลิมที่ศรัทธายังไม่เข้มแข็งอาจจะไปทำผิดประเวณีในระหว่างการญิฮาด ชาวชีอะฮฺเองได้อ้างหะดีษมากมายที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์เหล่านี้ ทั้งนี้เพื่อยกมาเป็นหลักฐานสนับสนุนว่า มุตอะฮฺยังเป็นสิ่งอนุมัติแม้จนปัจจุบัน ชาวซุนนีย์ยอมรับในหะดีษเหล่านี้ แต่ก็แย้งว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นก่อนที่อายะฮฺอัล-กุรฺอานจะถูกประทานลงมาทั้งหมด และก่อนที่ระบอบอิสลามจะสมบูรณ์(5)

บรรดานักประวัติศาสตร์และนักอรรถาธิบายอัล-กุรฺอานและหะดีษมีความเห็นตรงกันว่าอิสลามได้กำจัดความชั่วร้ายทางสังคมส่วนใหญ่โดยวิธีการที่ค่อยเป็นค่อยไป เป็นที่ทราบกันเป็นอย่างดีว่าการพนัน การดื่มสุราและการบริโภคเนื้อสุกรและเลือดนั้นเป็นเรื่องธรรมดาๆ ในสมัยต้นๆ แต่ก็ได้ถูกสั่งห้ามทีละเล็กทีละน้อย ในทำนองเดียวกันก็เป็นไปได้ที่การทำมุตอะฮฺถูกสั่งห้ามเป็นครั้งแรกสำหรับคนที่อยู่ที่คัยบัรในปี ฮ.ศ. 7 และต่อมาได้ถูกสั่งห้ามอย่างเด็ดขาดแก่ทุกๆ คน เมื่อมักกะฮฺถูกพิชิตใน ฮ.ศ. 8 ซึ่งฝ่ายซุนนีย์ถือว่าคำสั่งห้ามในครั้งหลังนี้เป็นคำสั่งที่เด็ดขาดและถือว่ามุตอะฮฺจะกระทำไม่ได้อีกต่อไป

หะดีษของท่านนบี ศ็อลฯ เกี่ยวกับเรื่องมุตอะฮฺมีมากมาย และส่วนหนึ่งได้แก่หะดีษต่อไปนี้ :

ท่านอะลี รอฎิฯ รายงานว่า “ในวันที่คัยบัรถูกพิชิตนั้น ท่านนบี ศ็อลฯ ได้ห้ามเรื่องมุตอะฮฺและ(การบริโภค)เนื้อลา(ที่เลี้ยงตามบ้าน)“ (เศาะเฮียะฮฺ มุสลิม)

ศ็อบเราะฮฺ บิน มะบาด อัล-ญุฮานีย์รายงานว่า “ฉันได้ร่วมไปกับกองทัพของท่านนบี ศ็อลฯ เพื่อยึดนครมักกะฮฺ และท่านได้อนุมัติให้พวกเราทำมุตอะฮฺกับผู้หญิงได้ แต่(เพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้นและ)พวกเรายังไม่ทันออกจากเมืองเลย ท่านก็สั่งห้ามมิให้มีการทำมุตอะฮฺเสียแล้ว“ (เศาะเฮียะฮฺ มุสลิม)(6)

ตามทัศนะของอัล-บัยหากีย์, ญะอฺฟัร อัศ-ศอดิก อิมามคนที่ 6 ของชาวชีอะฮฺ ถือว่ามุตอะฮฺเป็นการลักลอบประเวณี(7) อัด-ดารกุตนีย์รายงานว่าท่านอะลี รอฎิฯ กล่าวว่า มุตอะฮฺถูกยกเลิกเมื่ออายะฮฺอัล-กุรฺอานที่เกี่ยวกับการแต่งงาน, การหย่าร้าง, อิดดะฮฺ(8) และมรดกถูกประทานลงมา(9) นอกจากนี้ในเศาะเฮียะฮฺ อัล-บุคอรี บทที่ว่า “ในที่สุดท่านนบีก็สั่งห้ามมิให้ทำมุตอะฮฺ “มีบันทึกหะดีษอยู่ทั้งหมด 4 หะดีษ ในจำนวนนี้มี 3 หะดีษที่เล่าถึงเรื่องมุตอะฮฺในสมัยก่อนอิสลาม ในหะดีษที่ 4 ท่านอะลี รอฎิฯ กล่าวกับอิบนุ อับบาสว่า ในวันคัยบัรท่านนบี ศ็อลฯ ได้สั่งห้ามมิให้มีการทำมุตอะฮฺ และห้ามบริโภคเนื้อลาที่เลี้ยงตามบ้าน ในเศาะเฮียะฮฺ มุสลิมปรากฏหะดีษจำนวนหนึ่งระบุว่า ศ็อบเราะฮฺ บิน มะบาดยืนยันว่าท่านนบี ศ็อลฯ อนุมัติให้มีการทำมุตอะฮฺในปีที่มีการพิชิตมักกะฮฺ ศ็อบเราะฮฺและเพื่อนไปหาผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งคู่เสนอให้เสื้อคลุมตัวหนึ่งแก่เธอเพื่อแลกเปลี่ยนกับการมุตอะฮฺ ผู้หญิงคนนั้นเลือกคนที่หนุ่มกว่าที่สวมเสื้อคลุมปอนๆ(คือศ็อบเราะฮฺนั่นเอง)และหลับนอนกับเขาอยู่สามคืน ศ็อบเราะฮฺรายงานว่า แต่หลังจากนั้นท่านนบี ศ็อลฯ ได้สั่งห้ามมิให้มีการทำมุตอะฮฺอีกต่อไป(10)

ชาวชีอะฮฺคงจะปฏิเสธข้อมูลที่กล่าวมาข้างต้น ทั้งนี้เพราะมีการอ้างอิงหลักฐานจากฝ่ายซุนนีย์ อย่างไรก็ตามข้อเท็จจริงนั้นมีอยู่ว่า อัล-กุรฺอานเองเป็นฝ่ายที่ปฏิเสธแนวคิดเรื่องมุตอะฮฺของชาวชีอะฮฺ เราจะต้องทำการตรวจสอบอายะฮฺ 4:24 ที่ชาวชีอะฮฺนำมาอ้างเป็นหลักฐานสนับสนุนการทำมุตอะฮฺให้กระจ่างในอันดับแรก แต่จุดที่น่าสังเกตุและควรให้ความสำคัญเป็นพิเศษคือข้อความส่วนท้ายของอายะฮฺดังกล่าวซึ่งมีใจความว่า :

“และเป็นที่อนุมัติสำหรับพวกเจ้าได้แก่สิ่งที่นอกเหนือไปจากนี้ (ถ้า)พวกเจ้าจะแสวงหา(หญิงมาแต่งงาน)ด้วยทรัพย์สินของพวกเจ้า โดยปรารถนาความบริสุทธิ์ผุดผ่อง มิใช่โดยการมักมากเสพกาม ดังนั้นหญิงใดที่พวกเจ้ามีความสุขกับพวกนางแล้ว จงมอบสินตอบแทน(มะฮัรฺ)แก่พวกนางตามข้อกำหนด“ (4:24)(11)

อายะฮฺส่วนนี้เน้นให้เห็นแนวคิดเรื่องความบริสุทธิ์ผุดผ่องโดยอาศัยการแต่งงานอย่างเห็นได้ชัด ในทางตรงกันข้าม มุตอะฮฺเป็นใบอนุญาตที่ให้มีการแสวงหาความสุขทางเพศได้อย่างอิสระกับผู้หญิงจำนวนเท่าไรก็ได้ ตราบเท่าที่ผู้นั้นมีเงินจ่าย ผู้หญิงที่เกี่ยวข้องกับมุตอะฮฺเป็นผู้หญิงที่ถูกว่าจ้าง ดังนั้นมุตอะฮฺจะทำกับผู้หญิงแบบไหนก็ได้ ไม่จำกัดเรื่องอายุ บุคลิกลักษณะ พฤติกรรม หรือแม้แต่ศาสนา เวลาตกลงทำมุตอะฮฺไม่ต้องมีพยานรับรู้ ไม่มีข้อกำหนดว่าผู้ชายจะต้องจัดหาอาหารและที่พักอาศัยให้กับผู้หญิง สำหรับลูกที่อาจจะเกิดขึ้นเพราะความสัมพันธ์ดังกล่าวนั้นมิต้องพูดถึงเลย เงื่อนไขแรกเริ่มมีเพียงประการเดียวเท่านั้น นั่นก็คือฝ่ายผู้หญิงจะต้องเห็นด้วยกับจำนวนค่าตอบแทน และระยะเวลาของการทำมุตอะฮฺเสียก่อน และผู้ชายจะต้องจ่ายค่าตอบแทนเมื่อมีเพศสัมพันธ์กับเธอแล้ว พอมาถึงตรงนี้เราคงจะมองออกแล้วว่า การกระทำดังกล่าวนั้นจะนำไปสู่ความบริสุทธิ์ผุดผ่องดังกล่าวในอายะฮฺ 4:24 หรือไปสู่ความสำส่อน ตัณหาราคะและการมักมากในกามกันแน่

นักอรรถาธิบายอัล-กุรฺอานของฝ่ายชีอะฮฺอ้างว่าในอายะฮฺ 4:24 มีคำอยู่สองคำที่เป็นหลักฐานบ่งบอกว่ามุตอะฮฺเป็นสิ่งอนุมัติ คำแรกคือคำว่า “อุญูร“ (หรือ“อัจญ์ร”ในรูปพหูพจน์) ซึ่งหมายถึงค่าตอบแทน คำที่สองคือ “อิสตัมตะอฺตุม“ซึ่งสามารถแปลได้ว่า “ที่เจ้าได้เสพสุข“ ดังนั้น ตรงส่วนท้ายของอายะฮฺนี้เราอาจจะแปลได้ดังนี้คือ “แต่จงมอบค่าตอบแทนให้แก่พวกนางตามที่พวกเจ้าได้เสพสุขกับพวกนาง(เพื่อรักษาคำมั่นสัญญาของพวกเจ้า)” นักอรรถาธิบายอัล-กุรฺอานของฝ่ายชีอะฮฺอ้างว่า อัจญ์ร นี้หมายถึงค่าตอบแทนของการทำมุตอะฮฺตามที่ทั้งสองฝ่ายตกลงกัน ในขณะที่ฝ่ายซุนนีย์ยืนยันว่า มันหมายถึง มะฮัรฺ(ของขวัญการแต่งงานที่เจ้าบ่าวมอบให้แก่เจ้าสาวในพิธีการแต่งงานที่ถูกต้องตามหลักศาสนา)(12) ในทำนองเดียวกัน คำว่า “อิสตัมตะอฺตุม “นั้นชาวชีอะฮฺอธิบายว่า มันหมายถึงการกระทำให้เกิดความสุขสุดยอดโดยการสังวาส อย่างไรก็ตาม เราพบว่าคำศัพท์คำเดียวกันนี้ยังปรากฏอยู่ในอายะฮฺอื่นๆ หลายแห่งด้วยกัน และโดยการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เราสามารถสรุปได้ว่าคำดังกล่าวไม่ได้หมายถึงการแต่งงานประเภทหนึ่งตามที่กล่าวอ้างกันแต่อย่างใด

“แล้วพวกเขาก็ได้หาความสำราญ(ฟัสตัมตะอู)ในสิ่งที่เป็นส่วนได้ของพวกเขา(สำหรับชีวิตในโลกนี้) และพวกเจ้าก็ได้หาความสำราญ(ฟัสตัมตะอฺตุม)ในสิ่งที่เป็นส่วนได้ของพวกเจ้าเช่นเดียวกับบรรดาผู้ที่อยู่ในสมัยก่อนพวกเจ้าก็ได้หาความสำราญ(อิสตัมตะอะ)ในสิ่งที่เป็นส่วนได้ของพวกเขามาแล้ว” (9:69)

“บรรดามนุษย์ผู้เป็นมิตรของพวกมัน(มารร้าย)จะกล่าวว่า โอ้พระผู้อภิบาลของเรา พวกเรา(ทั้งมนุษย์และมารร้าย)ต่างก็แสวงหาประโยชน์(อัสตัมตะอะ)จากกันและกัน แต่พวกเราก็ได้ถึงกำหนดเวลาของพวกเราที่พระองค์ได้ทรงกำหนดเอาไว้สำหรับพวกเราแล้ว“ (6:128)

“และวันที่บรรดาผู้ปฏิเสธจะถูกนำมาอยู่ต่อหน้าไฟนรก(จะมีเสียงกล่าวแก่พวกเขาว่า) พวกเจ้าได้ใช้สิ่งดีงามในชีวิตของโลกนี้ไปหมดแล้ว และพวกเจ้าก็ได้เพลิดเพลิน(วัสตัมตะอฺตุม)กับมันมาแล้ว” (46:20)

อายะฮฺอัล-กุรฺอานที่กล่าวมาข้างต้นประกอบด้วยคำๆ เดียวกันที่ปรากฏในรูปแบบต่างๆ แต่กระนั้น ไม่มีคำไหนเลยที่ส่อความหมายเหมือนกับที่ชาวชีอะฮฺตีความ แท้จริงแล้วชาวชีอะฮฺมิได้นำคำของอายะฮฺเหล่านี้ไปสัมพันธ์กับแนวคิดเรื่องมุตอะฮฺของพวกตนแต่อย่างใด

ยังมีอัล-กุรฺอานอายะฮฺอื่นๆ อีกที่ประกอบด้วยคำที่แตกสาขาไปจากรากเดียวกัน(มีม ตา อีน) กับคำว่า “มุตอะฮฺ“ (ตามตัวอักษรแปลว่า ความสุขสำราญ) เช่นคำว่า “ตะมัตตะอะ“ (สำราญ) และ “มัตตะอะ" (ให้ความสำราญ) ตัวอย่างเช่น : 

“เจ้าไม่เห็นดอกหรือ หากเราให้พวกเขารื่นเริง(มัตตะอฺนาฮุม)ต่อไปอีกเป็นปีๆ แล้วสิ่งที่พวกเขาถูกสัญญาไว้(การลงโทษ)ก็ได้เกิดขึ้นแก่พวกเขา สิ่งที่พวกเขาได้ถูกให้รื่นเริ่ง(ยุมัตตะอูนะ)นั้นจะไม่อำนวยประโยชน์อันใดแก่พวกเขาเลย“ (26:205-207)

“เราจะให้เวลาพวกเขาสนุกสนาน(นุมัตติอุฮุม)กันเพียงเล็กน้อย แล้วเราจะไล่ต้อนพวกเขาสู่การลงโทษที่รุนแรง“ (31:24)

ข้ออ้างใดก็ตามที่ระบุว่า คำซึ่งหมายถึงความสุขสำราญ หรือปัจจัยแห่งความสุขในความหมายทั่วไปที่กล่าวอยู่ในอายะฮฺข้างต้น จะมีความหมายพิเศษไปในลักษณะที่สัมพันธ์กับการแต่งงานแล้ว ขอให้ปฏิเสธไปได้เลย เพราะอายะฮฺที่จะนำเสนอต่อไปนี้ไม่เพียงจะสัมพันธ์กับประเด็นที่ยกขึ้นมาเป็นปัญหาเท่านั้น แต่ยังประกอบไปด้วยคำที่แตกสาขาไปจากคำๆ เดียวกันอย่างแท้จริง อายะฮฺต่อไปนี้ได้แก่ : 

“ไม่มีบาปใดๆ แก่พวกเจ้าถ้าพวกเจ้าหย่าหญิง โดยที่พวกเจ้ายังมิได้สัมผัส(หลับนอนกับ)พวกนาง หรือยังมิได้กำหนดมะฮัรฺใดๆ แก่พวกนาง และจงให้พวกนางได้รับสิ่งอำนวยประโยชน์(มัตติอูฮุนนะ) สำหรับผู้มั่งมีให้ตอบแทนตามกำลังความสามารถของเขา และสำหรับผู้ยากจนก็ให้ตอบแทนตามกำลังความสามารถของเขา เป็นการให้ประโยชน์(มะตาอัน)โดยชอบธรรม เป็นสิทธิเหนือผู้กระทำดีทั้งหลาย“ (2:236)

“โอ้นบีเอ๋ย! จงกล่าวแก่บรรดาภริยาของเจ้าเถิดว่า หากพวกเธอปรารถนาการมีชีวิตในโลกนี้และความเพลิดแพร้วของมัน ก็จงมาเถิด ฉันจะจัดหา(การเลี้ยงชีพ)ให้แก่พวกเธอ(อุมัตติอฺกุนนะ)และจะปล่อยพวกเธอให้ออกไปอย่างงดงาม“ (33:28)

“โอ้บรรดาผู้ศรัทธาเอ๋ย! เมื่อพวกเจ้าได้สมรสกับบรรดาหญิงผู้ศรัทธา แล้วพวกเจ้าได้หย่าพวกเธอก่อนที่พวกเจ้าจะสัมผัส(ร่วมหลับนอนกับ)พวกเธอ ดังนั้นพวกเจ้าไม่มีสิทธิ์(ที่จะหน่วงเหนี่ยวให้พวกเธออยู่)ในอิดดะฮฺ โดยพวกเจ้าคอยนับเวลาการอยู่ในอิดดะฮฺ ฉะนั้น พวกเจ้าจงให้ผลประโยชน์แก่พวกเธอ(มัตติอูฮุนนะ)บ้าง แล้วปล่อยให้พวกเธอจากไปโดยดีงาม“ (33:49)

ดังนั้นจากการตรวจสอบคำว่า “อิสตัมตะอะ”และคำที่เกี่ยวข้องทั้งหมดที่อยู่ในอัล-กุรฺอานอย่างระมัดระวัง เราจะพบว่ามันไม่มีเค้าให้สันนิษฐานได้เลยว่าอายะฮฺ 2:24 จะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับการแต่งงานชั่วคราว ถ้าเราอ่านอายะฮฺ 25 ซึ่งเป็นอายะฮฺถัดมา เรื่องนี้คงจะกระจ่างขึ้นอย่างแน่นอน (เพราะอายะฮฺเหล่านี้มีข้อความต่อเนื่องกันและรวมอยู่ในเนื้อหาเดียวกัน - ผู้แปล) เป็นอายะฮฺหนึ่งที่ชีอะฮฺชอบที่จะทำเป็นหลงลืม :

"..... ดังนั้นจงแต่งงานกับพวกนางด้วยการอนุมัติจากผู้เป็นนายของพวกนาง และจงให้แก่พวกนางซึ่งสินตอบแทนของพวกนาง(อุญูเราะฮุนนะ)โดยคุณธรรม ....“ (4:25) 

ทั้งๆ ที่อายะฮฺนี้กล่าวถึงการแต่งงานกับทาสสาวก็ตาม แต่ข้อปฏิบัติทั้งหมดก็เหมือนกับการแต่งงานหรือนิกาฮฺตามปกติทุกอย่าง จะกล่าวว่านี่เป็นมุตอะฮฺกับทาสสาวก็ไม่ได้ เพราะการขออนุญาตไม่จำเป็นสำหรับการทำมุตอะฮฺ ขณะที่ชาวชีอะฮฺชอบที่จะตีความอัล-กุรฺอานโดยยึดอายะฮฺเดียวโดดๆ มาใช้เป็นหลักฐานในประเด็นใดประเด็นหนึ่งเหมือนในกรณีนี้ อุมมะฮฺมุสลิมกลับมีมติเป็นเอกฉันท์ร่วมกันว่า มุตอะฮฺได้ถูกยกเลิกโดยอายะฮฺอัล-กุรฺอานทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการแต่งงาน, การหย่าร้าง, มรดก, มะฮัรฺ, คำอนุญาตจากผู้ปกครอง, อิดดะฮฺของหญิงที่ถูกหย่าร้างและหญิงหม้าย ฯลฯ

ยิ่งกว่านั้น อายะฮฺที่ระบุคุณลักษณะของบรรดาผู้ศรัทธาต่อไปนี้เป็นตัวชี้ให้เห็นว่ามุตอะฮฺนั้นเป็นสิ่งหะรอมโดยมิพึงต้องสงสัย

“และบรรดาผู้ที่พวกเขาเป็นผู้รักษาอวัยวะลับของพวกเขา(ให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง) ยกเว้นกับบรรดาภริยาของพวกเขา หรือ(ทาสหญิง)ที่มือขวาของเขาครอบครองอยู่ ในกรณีเช่นนั้นพวกเขาจะไม่ถูกตำหนิ“ (23:5-6)

ท่านอิบนุ อับบาสเคยอธิบายเกี่ยวกับอายะฮฺข้างต้นว่า “การมีเพศสัมพันธ์ในรูปแบบอื่นๆ ทั้งหมดเป็นที่ต้องห้าม ยกเว้นสองอย่างนี้เท่านั้น“ (ตัฟซีรรายงานโดยท่านอัต-ติรฺมีซีย์)

ดังที่ได้กล่าวไว้ในตอนต้นแล้วว่า ชาวชีอะฮฺอ้างว่ามุตอะฮฺเป็นสิ่งที่ปฏิบัติกันอย่างเปิดเผยในสมัยของท่านนบี ศ็อลฯ และท่านอบูบักร รอฎิฯ แต่กลับมาถูกสั่งห้ามโดยท่านอุมัร รอฎิฯ ฝ่ายซุนนีย์เรายอมรับว่าท่านอุมัร รอฎิฯ ได้ประกาศสั่งห้ามจริง แต่มิใช่ว่าท่านอุมัร รอฎิฯ จะกระทำไปโดยพละการ หรือเป็นการสร้างกฎเกณฑ์ขึ้นมาใหม่แต่อย่างใด(13) ท่านอุมัร รอฎิฯ เป็นเคาะลีฟะฮฺคนที่สองและดำรงตำแหน่งภายหลังท่านนบี ศ็อลฯ จากไปได้สองปีครึ่ง รอบๆ ตัวท่านมีสมาชิกในครอบครัวของท่านนบี ศ็อลฯ และบรรดาซอฮาบะฮฺมากมาย ถ้าสิ่งที่ท่านอุมัร รอฎิฯ ประกาศขัดแย้งกับแบบอย่างของท่านนบี ศ็อลฯ แล้ว บรรดาผู้ที่รายล้อมท่านคงต้องออกมาคัดค้านเรื่องนี้อย่างแน่นอน กระนั้นประวัติศาสตร์อิสลามไม่ปรากฏบันทึกคำคัดค้านในเรื่องนี้ให้พบเห็นเลย ยิ่งกว่านั้น ภายหลังสมัยของท่านอุมัร รอฎิฯ ท่านอุสมานและท่านอะลี รอฎิฯ ได้ปกครองต่อกันมา ถ้าคำสั่งห้ามของท่านอุมัร รอฎิฯ ขัดแย้งกับซุนนะฮฺของท่านรสูลุลลอฮฺ ศ็อลฯ แล้ว ไม่คนใดคนหนึ่งในทั้งสองคงจะประกาศลบล้างคำสั่งดังกล่าว และรื้อฟื้นการทำมุตอะฮฺกลับขึ้นมาอีกครั้งอย่างแน่นอน แต่ข้อเท็จจริงก็คือ เราไม่พบการรื้อฟื้นดังกล่าวเลย แต่ที่แปลกเป็นอย่างยิ่งก็คือ เราไม่พบว่าหนังสือ”นะหฺญุลบะลาเฆาะฮฺ" (กล่าวกันว่าเป็นหนังสือรวบรวมคุตบะฮฺ, และโอวาทต่างๆ ของท่านอะลี รอฎิฯ ซึ่งท่านนำเสนออิสลามในแง่มุมต่างๆ และรัฐมุสลิม)มีข้อความสนับสนุนการทำมุตอะฮฺแม้เพียงสักคำหนึ่ง ถ้าท่านอุมัร รอฎิฯ เป็นฝ่ายผิดในเรื่องนี้ คงไม่มีอะไรมาสะกัดกั้นมิให้ท่านอะลี รอฎิฯ ประณามความผิดดังกล่าวอย่างแน่นอน ข้อเท็จจริงนั้นมีอยู่ว่า ในเวลาที่ท่านนบี ศ็อลฯ จากไปนั้น อุมมะฮฺมุสลิมมีทัศนะที่เป็นเอกฉันท์เกี่ยวกับข้อห้ามเรื่องมุตอะฮฺ แต่ดูเหมือนว่าบางคนยังไม่รู้ว่าเรื่องนี้ได้ถูกสั่งห้ามไปแล้ว และหลังจากที่ท่านนบี ศ็อลฯ ได้จากไปแล้ว อาจจะยังคงปฏิบัติกันอยู่ เพราะเหตุผลนี้ เมื่อท่านอุมัร รอฎิฯ ทราบเรื่องนี้เข้า ท่านจึงทำการประกาศให้สาธารณะทราบว่ามุตอะฮฺเป็นสิ่งต้องห้าม และบังใช้กฎเกณฑ์นี้ในฐานะที่ท่านเป็นเคาะลีฟะฮฺและประมุขของรัฐอิสลาม

เชิงอรรถ : 

(1) ตรงคำว่า “โดยปรารถนาความบริสุทธิ์ผุดผ่อง“นั้น สำนวนแปลภาษาไทยหลายฉบับใช้คำว่าโดยการสมรส หรือที่คล้ายคลึงกัน และคำว่า “การมักมากเสพกาม”หลายๆ ฉบับใช้คำว่าการลักลอบมีประเวณี หรือการผิดประเวณี (ผู้แปล)

(2)ได้แก่มะฮัรฺ หรือของขวัญที่มอบให้แก่เจ้าสาวตามที่สัญญากันไว้ เป็นข้อกำหนดสำหรับฝ่ายชายในการแต่งงาน

(3)Shorter Encyclopaedia of Islam, หน้า 419

(4)เล่มเดียวกัน, หน้า 419

(5)เหตุผลที่มีการอนุญาตให้ทำมุตอะฮฺได้ในตอนต้นของการเผยแพร่อิสลามนั้นก็เพราะว่าในช่วงนั้นมุสลิมกำลังผ่านสิ่งที่อาจเรียกได้ว่าเป็นช่วงแห่งการเปลี่ยนแปลงจากสภาพญาฮิลียะฮฺไปสู่อิสลาม ซึ่งในช่วงนั้นการผิดประเวณีเป็นเรื่องธรรมดา และเป็นสิ่งที่แพร่หลายในหมู่ชนอาหรับก่อนอิสลาม หลังจากที่อิสลามได้มาปรากฏแล้ว ในบางครั้งมุสลิมต้องออกไปทำการรบในที่ไกลๆ ทำให้พวกเขาต้องได้รับความกดดันเพราะอยู่ห่างไกลจากภรรยาเป็นเวลานาน ในบรรดาคนเหล่านี้ก็มีทั้งมุสลิมที่มีศรัทธาอันเข้มแข็ง และผู้ที่เพิ่งเข้ารับอิสลามซึ่งศรัทธายังอ่อนแอรวมอยู่ด้วยกัน พวกที่อ่อนแอนั้นเกรงว่าตัวเองอาจจะถูกเย้ายวนให้ทำผิดประเวณีซึ่งเป็นบาปใหญ่อย่างหนึ่ง ในขณะที่ผู้มีศรัทธาเข้มแข็งนั้นพร้อมที่จะ “ตอน“ ตัวเอง ดังที่ท่านอิบนุ มัศอูดรายงานว่า :

ครั้งหนึ่งเราได้ออกไปในกองทัพของท่านรสูลุลลอฮฺ ศ็อลฯ และเรามิได้พาภรรยาของเราไปด้วย ดังนั้นเราจึงไปถามท่านรสูลุลลอฮฺ ศ็อลฯ ว่า “เราจะไม่ตอนตัวเองหรือ“ ท่านได้ห้ามเรามิให้ทำเช่นนั้น แต่ได้อนุญาตให้เราแต่งงานกับผู้หญิงจนถึงวันที่กำหนดไว้โดยให้เสื้อผ้าเธอเป็นสิ่งตอบแทน (เศาะเฮียะฮฺ อัล-บุคอรีและมุสลิม)

ดังนั้นการแต่งงานชั่วคราวจึงเป็นการแก้ปัญหาในภาวะล่อแหลมที่ผู้มีศรัทธาอ่อนแอและแข็งแกร่งพบด้วยตัวเอง มันเป็นบันไดขั้นหนึ่งในการแก้ไขปัญหาของท่านนบี ศ็อลฯ เพราะท่านเองต้องการใช้วิธีค่อยเป็นค่อยไปในเรื่องเพศ โดยในตอนแรกได้อนุญาตให้แต่งงานชั่วคราวได้ เพื่อเป็นก้าวแรกที่จะนำไปสู่การห่างไกลจากการผิดประเวณีและการมีชู้ ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นการเข้ามาใกล้ความสัมพันธ์ของการนิกาฮฺที่ถาวร แล้วในเวลาต่อมาท่านได้ห้ามมันโดยเด็ดขาด(ผู้แปลคัดมาจาก ยูซุฟ อัล-ก็อรฎอวีย์, อัล-หะลาล วัล-หะรอม ฟิลอิสลาม)

(6)อีกกระแสหนึ่งของหะดีษข้างต้นมีข้อความเพิ่มเติมว่า : ท่านนบี ศ็อลฯ กล่าวว่า “อัลลอฮฺได้ทรงทำให้มันเป็นสิ่งหะรอมจนถึงวันแห่งการฟื้นคืนชีพ“ (เศาะเฮียะฮฺ มุสลิม)

(7)ฟัตหุลบารีย์, หน้า 173 

(8)ช่วงเวลาแห่งการรอคอยและการครองตนก่อนที่หญิงหม้าย หรือหญิงที่ถูกหย่าร้างจะสามารถแต่งงานใหม่ได้อีกครั้งหนึ่ง

(9)มุตอะฮฺ โดยเอ็ม. มุศลิฮุดดีน, หน้า 11

(10)บรรดาซอฮาบะฮฺส่วนใหญ่มีทัศนะว่า หลังจากที่กฎหมายอิสลามมีความสมบูรณ์แล้ว การทำมุตอะฮฺเป็นสิ่งหะรอมโดยเด็ดขาด อย่างไรก็ตามมีรายงานว่าอิบนุ อับบาส, อุบัย บิน กะอับ, ซาอิด บิน ญุบัยร์ เคยอ่านอายะฮฺ 4:24 โดยเติมข้อความว่า “ในช่วงระยะหนึ่งตามที่กำหนด“ทำให้เป็นที่เข้าใจว่าอายะฮฺนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องมุตอะฮฺ อย่างไรก็ตามอุลามะฮฺ นักตัฟซีร(นักอรรถาธิบายอัล-กุรฺอาน) นักหะดีษส่วนใหญ่ถือว่าเรื่องนี้จะนำมาอ้างเป็นข้อโต้แย้งไม่ได้ เพราะพระดำรัสของอัลลอฮฺ สุบหฯ มนุษย์จะต่อเติมเสริมแต่งไม่ได้

สำหรับท่านอิบนุ อับบาสนั้นความจริงท่านมีความเห็นแตกต่างไปจากซอฮาบะฮฺคนอื่นๆ โดยท่านอนุญาตให้ทำมุตอะฮฺได้ในภาวะจำเป็น อย่างไรก็ตาม ในเวลาต่อมาเมื่อท่านเห็นผู้คนหละหลวมกันในเรื่องนี้ และได้ทำมุตอะฮฺกันโดยไม่จำเป็น ท่านจึงได้ยกเลิกกฎเกณฑ์และเปลี่ยนความคิดเห็นของท่าน (อิบนุ กอยยิม, ซาด อัล-มะอฺาด, เล่ม 4 หน้า 6)

นอกจากนี้ยังมีรายงานว่า เมื่ออายะฮฺ”และบรรดาผู้ที่พวกเขาเป็นผู้รักษาอวัยวะลับของพวกเขา(ให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง) ยกเว้นกับบรรดาภริยาของพวกเขา หรือ(ทาสหญิง)ที่มือขวาของเขาครอบครองอยู่ ในกรณีเช่นนั้นพวกเขาจะไม่ถูกตำหนิ“ (23:5-6) ถูกประทานลงมา อิบนุ อับบาสกล่าวว่า “การมีเพศสัมพันธ์ในรูปแบบอื่นๆ ทั้งหมดเป็นที่ต้องห้าม ยกเว้นสองอย่างนี้เท่านั้น“ (อัต-ติรฺมีซีย์) นั่นคือภรรยาที่แต่งอย่างถูกต้องและทาสสาว(ผู้แปล)

(11) เพราะอายะฮฺก่อนหน้าคืออายะฮฺที่ 22 และ 23 กล่าวถึงเรื่องการแต่งงาน อัล-กุรฺอานใช้คำว่า “นิกาฮฺ “อย่างชัดแจ้ง โดยในอายะฮฺทั้งสองอัลลอฮฺ สุบหฯ ทรงระบุว่าสตรีฐานะไหนบ้างที่ห้ามไม่ให้เราแต่งงาน 

นอกจากนี้ในอายะฮฺ 25 ยังมีข้อความระบุว่า “และผู้ใดในหมู่พวกเจ้าไม่มีความสามารถที่จะแต่งงาน(นิกาฮฺ)กับบรรดาหญิงอิสระที่มีศรัทธาได้ ก็จงแต่งงานกับเด็กสาวของพวกเจ้าที่เป็นผู้ศรัทธาในหมู่(ทาสสาว)ที่มือขวาของพวกเจ้าครอบครองอยู่ ...... นั่นสำหรับผู้ในหมู่พวกเจ้าที่กลัวการทำชั่ว และการที่พวกเจ้าอดกลั้นไว้ได้นั้น เป็นการดีกว่าสำหรับพวกเจ้า และอัลลอฮฺเป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ“ (4:25)

นี่ทำให้เราเห็นได้อย่างชัดเจนว่าอายะฮฺที่ 24 อยู่ในกลุ่มของอายะฮฺที่ 22 ถึง 25 และมีเนื้อหาเกี่ยวกับบทบัญญัติว่าด้วยการแต่งงาน(นิกาฮฺ)ทั้งสิ้น ไม่มีส่วนใดระบุถึงมุตอะฮฺหรือการแต่งงานชั่วคราวตามที่ชาวชีอะฮฺกล่าวอ้างเลย

อย่างไรก็ตามชาวชีอะฮฺโต้แย้งว่า ในฝ่ายนักปราญ์ของซุนนีย์มีบางส่วนที่เชื่อว่าอายะฮฺ 4:24 นั้นเกี่ยวกับเรื่องมุตอะฮฺ เป็นความจริงที่พวกเขาบางส่วนมีความเห็นเช่นนั้น แต่อย่าลืมว่านักปราชญ์กลุ่มดังกล่าวล้วนมีความเห็นตรงกันว่า มุตอะฮฺได้ถูกยกเลิกในเวลาต่อมาเมื่อมีอายะฮฺที่ว่าด้วยการแต่งงาน การหย่าร้าง อิดดะฮฺและมรดกถูกประทานลงมา

ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับทัศนะของนักปราชญ์ฝ่ายซุนนีย์นั้นมีอยู่ว่า ส่วนใหญ่พวกเขาลงความเห็นว่าอายะฮฺ 4:24 นั้นไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับมุตอะฮฺเลย อายะฮฺที่ว่านี้เกี่ยวข้องกับการแต่งงานทั่วๆไป

หัวใจสำคัญที่เราอยากให้ทุกท่านไคร่ครวญให้หนักก็คือข้อความว่า “โดยปรารถนาความบริสุทธิ์ผุดผ่อง มิใช่โดยการมักมากเสพกาม“ และส่วนท้ายของอายะฮฺที่ 25 “นั่นสำหรับผู้ในหมู่พวกเจ้าที่กลัวการทำชั่ว และการที่พวกเจ้าอดกลั้นไว้ได้นั้นเป็นการดีกว่าสำหรับพวกเจ้า“ จะมีผู้ใดบ้างที่คิดว่าข้อความเหล่านี้สนับสนุนการตอบสนองความต้องการทางเพศแบบชั่วครั้งชั่วคราวอย่างที่กล่าวอ้างกัน(ผู้แปล)

(12)ซึ่งฝ่ายชายจะต้องจ่ายให้ครบถ้วน ถ้าฝ่ายชายได้ร่วมหลับนอนกับฝ่ายหญิงแล้ว สำหรับในกรณีที่ฝ่ายชายยังไม่ได้หลับนอนกับฝ่ายหญิง เกิดต้องการหย่าร้าง ฝ่ายชายจะไม่จ่ายให้ครบถ้วนก็ได้ (ผู้แปล)

(13)เพราะความจริงเรื่องนี้ท่านนบี ศ็อลฯ เองได้เคยสั่งห้ามมาแล้วในระหว่างที่มีการยึดครองนครมักกะฮฺกลับคืนมาจากพวกกุรอยส์ ตามหะดีษที่รายงานโดยศ็อบเราะฮฺ บิน มะบาด

นักหะดีษหลายท่าน เช่น เชากานีย์, ซัรกอนีย์, อัล-อุสกาลานีย์และนะวาวีย์อธิบายว่า คำสั่งห้ามของท่านนบี ศ็อลฯ อาจจะไม่ได้เป็นที่รับรู้กันหมดทุกคน ดังนั้นจึงพบว่ายังมีซอฮาบะฮฺบางคนปฏิบัติอยู่ เช่น ญาบิร, อิบนุ มัศอูด, อบู สะอีด, มุอาวิยะฮฺ, อิบนุ อับบาส, สะลามะฮฺ, มะอฺบาดและอุมัร บิน หุรัยษ์ ตามรายงานของอิบนุ ฮัซม์ แต่บุคคลเหล่านี้มาเข้าใจแจ่มแจ้ง และยุติการทำมุตอะฮฺเมื่อท่านอุมัร รอฎิฯ ประกาศห้ามมุตอะฮฺอีกครั้งหนึ่ง เป็นคำสั่งห้ามตามคำสั่งห้ามของท่านนบี ศ็อลฯ มิใช่การสร้างกฎขึ้นมาใหม่ (อัล-อุสกาลานีย์ในหนังสือฟัตฮฺ อัล-บารีย์, เล่ม 9 หน้า 166-174)

นอกจากนี้ยังมีรายงานว่าท่านอะลี รอฎิฯ ได้ยินมาว่า อิบนุ อับบาส มองไม่เห็นความผิดที่เกิดจากการทำมุตอะฮฺกับผู้หญิง และท่านยังได้ยินมาว่าอิบนุ อับบาสได้ออกฟัตวาอนุญาตให้มีการทำมุตอะฮฺได้ ท่านจึงไปหาอิบนุ อับบาส และบอกเขาว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง บางรายงานระบุว่าท่านอะลี รอฎิฯ ขอให้อิบนุ อับบาสถอนคำฟัตวาดังกล่าว(ฟัตฮฺ อัล-บารีย์) (ผู้แปล)

Source : Sunni & Shi'ah Perspectives on Islam by Dr. Abdullah Salamah, Darussalam Publishers & Distributors, Riyadh, 1998

อ้างอิงจาก....http://www.sunnahcyber.com/truepath/modules/news/article.php?storyid=3 22/11/08