สิ้นชาติ

สิ้นชาติ

ถ้าย้อนเวลากลับไปเมื่อบ่าย วันที่ 7 เมษายนปีพุทธศักราช 2310 เป็นวันที่ประวัติศาสตร์บ้านเมืองต้องจารึก เอาไว้ด้วยความเจ็บปวด ว่า ประเทศไทยของเราได้สูญเสียอิสรภาพ เมื่อพม่ากรีฑาทัพเข้าตีกรุงศรีอยุธยาจนแตก เสียกรุงเป็นครั้งที่ 2 ไปอย่างง่ายดาย

กรุงศรีอยุธยา เป็นราชธานีของไทยเคยรุ่งเรือง มาถึง 417 ปี มีอารยธรรมที่ยิ่งใหญ่เป็นศูนย์กลางการเมืองการปกครอง วัฒนธรรมและเศรษฐกิจ การค้าที่สำคัญ

เป็นอู่ข้าวอู่น้ำ

ถ้าจะเทียบกรุงศรีอยุธยาในยุคโน้น ผมว่าไม่ได้ด้อยไปกว่า จีน หรือญี่ปุ่น ศิลปวิทยาการ หลายๆอย่างถูกนำไปประยุกต์ และจารึกไว้ในโลกตะวันออกด้วยซ้ำ สรุปได้ว่ากรุงศรีอยุธยาเป็นสัญลักษณ์ของความเจริญรุ่งเรืองสุดขีดของประเทศไทยยุคหนึ่ง

ได้มีความพยายามศึกษากันว่าทำไมกรุงศรีอยุธยาที่เคยรุ่งเรือง เป็นแผ่นดินทอง จึงต้องเสียทีให้กับพม่า อย่างน่าอับอาย

เหตุผลหนึ่งก็คือเรื่องของชะตากรรม อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ ผู้ปกครอง

มีบันทึกของชาวต่างชาติในยุคนั้นระบุเอาไว้ว่า แทนที่ประชาชนคนไทยจะลุกขึ้นต่อสู้กับกองทัพพม่า แต่คนกรุงศรีอยุธยาเสียเอง เมื่อเห็นพม่ายกทัพเข้ามากลับต้อนรับด้วยความยินดี

ประหนึ่งเป็นผู้ปลดปล่อยให้คนไทยพ้นจากความทุกข์ทรมาน

นั่นเป็นเรื่องของประวัติศาสตร์ เป็นบทเรียน เป็นการตอกย้ำให้เห็นว่า เมื่อคนไทยแตกสามัคคี เมื่อผู้ปกครองกดขี่ เมื่อประชาชนอดอยากอยู่บนความทุกข์

จะนำไปสู่การสิ้นชาติ

ผมเคยย้ำเรื่องของการสิ้นชาติไว้หลายครั้ง ความหมายของการสิ้นชาติ มีหลายกรณีด้วยกัน และหลายรูปแบบด้วยกัน แต่เกิดจากเหตุผลเดียวกัน

แต่อยู่ในอารมณ์เดียวกัน คือ ความสำนึกและภาคภูมิใจของความเป็นคนไทยสูญสิ้นไปอย่างสิ้นเชิง แม้คนเราจะสูญเสียซึ่งอิสรภาพและเสรีภาพ แต่ยังมีสำนึกอยู่ก็สามารถรอวันที่จะกลับมาฟื้นฟูได้

แต่ถ้าขาดความสำนึกเสียแล้ว ก็คือการสิ้นชาติอย่างแท้จริง มีธงชาติ มีเพลงชาติก็ร้องอย่างเสียไม่ได้ ไม่เกิดความภาคภูมิใจ

ผมไม่รู้ว่าวิกฤติการเมืองที่คนไทยกำลังเผชิญอยู่ในยามนี้ จะเป็นสัญญาณของ การสิ้นชาติ หรือไม่ แต่มีความรู้สึกใกล้เคียง กับตอนที่อ่านประวัติศาสตร์กรุงศรีอยุธยาใกล้แตก

ว้าเหว่เต็มที.

หมัดเหล็ก

อ้างอิงจาก....http://www.thairath.co.th/news.php?section=society06&content=112807